የቡና ሥነ ሥርዓት ሲኒ ማስያ

አንደኛው ዙር "አቦል" (ብርቱው ቡና)፣ ሁለተኛው ዙር "ቶና" (ውሃ ተጨምሮ የሚፈላ)፣ ሦስተኛው እና የመጨረሻው ዙር "በረካ" (የምርቃት ቡና) ይባላሉ።

ለአንድ መደበኛ የባህል ሲኒ (ከ 60 እስከ 70 ሚሊ ሊትር) በአማካይ ከ 7 እስከ 10 ግራም የተፈጨ ቡና በጀበና ውስጥ ይሰላል።

የሸክላ ጀበና የተፈጥሮ ሙቀትን በእኩል ስለሚይዝ፣ የቡናውን ጣዕም የማያዛባ እና አተላው ከስር ባለው ቅርጽ ምክንያት ሳይናወጥ እንዲጠልል ስለሚረዳ ተወዳዳሪ የለውም።

እጣን (ከርቤ) የክብር፣ የሰላም እና የመንፈሳዊ በረከት መገለጫ ሲሆን የቡናውን መዓዛ ከመኖሪያ ቤቱ ድባብ ጋር አዋህዶ ልዩ ድምቀት ይፈጥራል።

ፈንድሻ፣ የገብስ ወይም የስንዴ ቆሎ፣ የበሰለ ቂጣ፣ ቴምር፣ እንዲሁም እንደየአካባቢው የተቀቀለ ቦሎቄ ወይም ንፉሮ ባህላዊ የቡና ቁርሶች ናቸው።

ሲኒዎች በረከቦቱ ላይ ተቀራርበው ይደረደራሉ፤ ቡናው ከጀበናው ከፍ ተደርጎ ያለምንም መቆራረጥ በወራጅ ይሞላል፤ ይህም የወገንተኝነት እና የአንድነት ምልክት ነው።

የጤና አዳም ቅጠል ለቡናው የተለየ ትኩስ መዓዛ ከመስጠቱም ባሻገር ለሆድ ህመም እና ለምግብ መፈጨት ባህላዊ የፈውስ ጥቅም አለው።

ቡናውን ከማጠብ፣ ከመቁላት፣ ከመውቀጥ ጀምሮ እስከ ሦስተኛው ዙር መጠጣት ድረስ በአማካይ ከ 1 እስከ 2 ሰዓታት የሚወስድ የማህበራዊ ትስስር ወቅት ነው።

አዎ፣ በኢትዮጵያ ባህል ሦስተኛውን ዙር (በረካን) ሳይጠጡ መሄድ በረከቱን እንደመተው ወይም እንግዳው እንደተከፋ ስለሚቆጠር አቦልን የቀመሰ በረካን መጠጣት አለበት።

በአብዛኛው የኢትዮጵያ ከተሞች በስኳር የሚጠጣ ሲሆን በገጠር እና በአርብቶ አደር አካባቢዎች (እንደ ከፋ እና ቦረና) በጨው እና በቅቤ ይጠጣል።